Wydaje się – fajny, miły, wygadany, elokwentny? Dziewczyny, uważajcie, to może być przedstawiciel subkultury PUA.

Mówią, że muszą się trzymać razem, nie dać rozerwać, pokazać, że nowa rewolucja jest możliwa. Tak jak przed laty antykapitalistyczny sprzeciw ma wybuchnąć w Berlinie. Tym razem przy ogromnym udziale młodych Polaków.

?Deaf life? to film, który pokazuje świat młodych ludzi żyjących w ciszy... Ich relacje ze światem słyszących. Kto mógł napisać do niego scenariusz? Ktoś, kto wie, jak wygląda świat ciszy.

Ponad dwa miliony złotych ? tyle bydgoski ?mechanik? dostał w spadku od pani Mery. To nie jest zwykłe, zapisać taki majątek szkole, więc najpierw każdy myślał, że to żart. Teraz myślą, jak wydać tyle pieniędzy. I żeby serce dyrektora szkoły to wytrzymało.

Mają hopla na punkcie ciuchów. Swoje szafy traktują jak twierdze mody! Na forach wymieniają się opiniami, komentarzamii... adresami ciekawych sklepów, informacjami o wyprzedażach, także ciuchami. Wspólnie bawią się modą i należą do... zakonu szafy!

Brzmi jak paradoks. Bo radość to chyba ostatnie słowo, które kojarzy się z tym miejscem. A jednak właśnie ono powtarza się jak mantra w opowieści trzech wolontariuszek. Spędzają w hospicjum kilka godzin tygodniowo. I choć czasem jest im ciężko, wychodzą stamtąd lepsze, dojrzalsze, radośniejsze. I tęsknią za tym, by tam wrócić.

Czy bohaterem tej formy może być zwykły szaraczek, czy też musi to być ktoś niezwykły, sławny? Co musi zawierać reportaż?

Reportaż to najtrudniejsza forma dziennikarska. Dziś o tym, jak napisać reportaż z podróży. zanudzić. Niby każdy z nas podróżował, ale jak to, co zobaczyliśmy, opowiedzieć innym, by ich nie zanudzić.

Sztuczne uśmiechy, nienaturalnie brzmiące życzenia... Niektórzy wręcz marzą o tym, by zwiać z klasowej wigilii... Inni mają zaś odwagę, aby wyrazić wtedy prawdziwe uczucia.

Dostałem dramatyczny list od czytelniczki. Zaczynał się od słów: ?Oby nikt nie spotkał na swojej drodze demona, który zechce w nim zamieszkać. Nawet myśl o tym powinna budzić dreszcz?. Odsłuchałem nagranie na którym młoda dziewczyna przemawia sześcioma męskimi głosami, używając martwego od wieków języka, skowyczy, skamle i złorzeczy bezradnemu księdzu.

Właśnie tak: małe czarne pudełko, a w nim prezerwatywa, flakonik perfum oraz mały pluszowy miś. I dlatego kazałem ci, kolego, założyć glany, bojówki i powiedzieć rodzinie, że nie wiesz, kiedy wrócisz.

Czarny jak smoła golf 5 zawraca na żwirowisku pod sklepem spożywczym, w maleńkim miasteczku na Lubelszczyźnie. Staje w odległości kilkunastu metrów od drzwi GS-u. Wysiada z niego dwóch mężczyzn, podchodzą do człowieka siedzącego na ławeczce pod sklepem. Jeden mówi: ?To ten?. Drugi sześciokrotnie strzela w pierś wskazanego. Jest jeszcze trzeci pasażer samochodu.

- Wujku, czy ty kiedyś płakałeś, ale jako już dorosły? - Tak, Krzyśku, płakałem, na przykład wtedy, kiedy umarła moja mama? - ?bo tata twierdził, że chłopak nie może płakać nigdy, musi być twardy!

Uwaga, powstały profesjonalne szkoły uwodzenia. Ich twórcy uczą życiowej zaradności czy próbują naciągnąć naiwnych onieśmieleńców? Zobaczmy.

Chyba myślał, że ściemniam. Dlaczego? Pomyśl sam: siedzi przed nim dziewczyna, oko zrobione, rumiana, róż na policzkach ? nie wygląda na chorowitą ani zabiedzoną, chodzi, mówi... Z powodu nieobecności nie zaliczyłam zajęć. Tej choroby nie widać, dopóki nie masz wyraźnych objawów.

Kilkanaście lat temu czytali ?Cogito?, uczyli się w oparciu o publikowane u nas materiały do matury oraz egzaminów na studia. Teraz odnoszą osobiste oraz zawodowe sukcesy. Pracują w niezwykłych zawodach. W jubileuszowym numerze prezentujemy sylwetki trojga naszych ?wychowanków?.

Wybijaliśmy dziurę w suficie piwnicy i wchodziliśmy opędzlować sklep przez podłogę. Oni zalepiali, a my za dwa miesiące znowu, bum, łomem. Uliczna kopana mi życie uratowała, bo bym teraz w kryminale gnił jak koledzy, którzy w procederze podłogowym zostali.

Ludzi niepełnosprawnych intelektualnie traktujemy trochę jak dzieci. Bo ich zachowanie kojarzy nam się z reakcjami na poziomie przedszkolaka. Jesteśmy życzliwi i wyrozumiali. Głaszczemy po główce, kiedy przytula się chłopiec z zespołem Downa. Mieści nam się w głowie, że dwudziestolatek siedzi na świetlicy i bawi się kolorowanką, ale wzdrygamy się na myśl, że może mieć ochotę na to co my: miłość, wspólny dom, wspólny wieczór, głęboki pocałunek, namiętny seks.

Pusto u nas, coraz straszniej. Jak ktoś dłużej z młodych zostanie w Siemiatyczach, to wpada w nieróbstwo i alkohol przez te przysyłane pieniądze. Lepiej, żeby ich nie było, a rodziny razem żyły. Nierozbite. No bo ile można mieć, na Boga, minimalnie lat, żeby z pełną odpowiedzialnością poprowadzić dom? Piętnaście, czternaście?