Czy nasza kultura jest zaściankowa, hermetyczna, niezrozumiała dla Europy i świata, czy przeciwnie ? zawsze była uniwersalna? Wydaje się, że zdecydowanie łatwiej i precyzyjniej jest nam określić polskość. Podświadomie słysząc to pojęcie, wyobrażamy sobie biały dworek szlachecki, szarże ułańskie, powstańcze zrywy, brawurowy, często spektakularny patriotyzm czy wir par tańczących poloneza. Zdecydowanie mniej ostra wydaje się europejskość. Bo i cóż to takiego? Gdzież szukać jej korzeni ? czy w Basenie Morza Śródziemnego, a może w romantyzmie Północy? Dyskusyjna jest także kwestia, gdzie przebiegają granice między tym, co swojskie, ojczyźniane, a pewną duchową i kulturalną wspólnotą, dziedzictwem dorobku myśli i wyobraźni, wspólnym dla Starego Kontynentu. Do jakiej prezentacji?