Sezonowi znajomi. Brzmi to trochę jak rodzaj owoców, czy warzyw, które możemy jeść w określonym czasie. No, chyba, że sięgniemy po te zmodyfikowane genetycznie. No właśnie, czy tak też nie jest z ludźmi, którzy nas otaczają? Kim są sezonowi znajomi?

Człowiek w masce życia, w którym nie ma życia ani odrobinę, jest tylko bezradność i strach o każdy kolejny gorszy dzień. Życie to teatr, a ludzie są aktorami. I choćby nie wiem co się działo, jakaś siła nakręca nas i spektakl nadal trwa.

Wiersz napisany pewnego smutnego wieczoru, takiego, w którym to nic się nie chce i nic nie wydaje się być kolorowe. Zapraszam do czytania i komentowania.

...Wiersz pisany był dość długo, czasem brak było weny...

Trochę moim wzorem była piosenka: Soko - My ex-boyfriends

Mój kolejny wiersz z serii dołujących. Mam nadzieję, że będzie się podobał. Wszystkie opinie mile widziane. :*

Kilka słów o tym co się dzieje u przeciętnego nastolatka (i nie tylko).

Round my hometown memories are fresh. Maybe tomorrow I will find my way home.

Znów mój wiersz, liczę na szczere komentarze. Szczere... Ciekawi mnie co o tym myślicie i co uważacie że mógłbym poprawić.

Co by się stało, gdyby pomieszać bajki? Gdyby Kopciuszek uciekł z Księciem zamienionym w żabę, a Siedmiu Krasnoludków poszło za Kotem w butach? Bo wszystko ma drugie dno...

Ludzie to istoty społeczne, które nie lubią samotności. Zdrowiej jest rozmawiać z kimś niż mówić do siebie. Zabawniej jest wracać ze znajomymi niż samemu. Cierpieć też nie lubimy w samotności.

Nie, nie będę się ośmieszać. Ludzi, których zawiodłam już po napisaniu pierwszego zdania bardzo serdecznie przepraszam. Do niektórych pojęć się dorasta. Miłość to nie tylko różowe serce.

Smutek wylany na klawiaturę komputera. Czasami pragniemy iść na łatwiznę.

Dlaczego świat jest smutny? Załóżmy, że mamy jakiegoś Janka, bohatera XYZ, któremu towarzyszymy w drodze do szkoły.

Utwór dający nadzieję innym po stracie bliskiej osoby, daje też możliwość zastanowienia się nad osobą, która potrzebuje pomocy.

Czasem czuję się zagubiona jak w tym wierszu, zastanawiam się czy kiedykolwiek znajdę odpowiedzi na moje pytania ukryte głęboko w zakamarkach mojego życia.

Wiersz nieco bardziej rozbudowany od poprzedniego. Można go podciągnąć pod niedawną tragedię... - poniekąd była inspiracją, choć to trochę egoistyczne z mojej strony...

Katastrofa miała miejsce, wszyscy pogrążeni są w smutku, rozmyślają nad kruchością życia ludzkiego. Zapalają znicze - pod Pałacem Prezydenckim, w opisach, w końcu nad utraconą przyzwoitością.

Wiersz spisany w wyniku tragedii. Każdemu udzielają się emocje, każdy inaczej reaguje. Ja staram się wyrazić uczucia, mimo że nie każdy był mi bliski, nie każdego lubiłem.

Wiersz nawiązujący do aborcji i do stanu, w którym znajduje się kobieta, która tego aktu dokonała.