Żartobliwie o kuchni preferowanej przez większość zabieganych osób, z odrobiną przesady. Ale też - choć mam nadzieję, że to błędne stwierdzenie - prawdy, bo akurat "robaczek" miał swojego rzeczywistego odpowiednika w daniu kolegi...

My działamy tak jak społeczeństwo, jednostka chociaż może pomóc, nie zawsze "może".

Ostatnimi czasy niepewność, strach i jednocześnie niepohamowana potrzeba bliskości zżerają mnie od środka. Ten wiersz, choć z pewnością banalny i niewybitny, idealnie obrazuje to co się teraz we mnie dzieje...

Dziś uratowano moją nadzieję w ludzi. Na szczęście nic się nie stało, i nadal tonę w pięknej, barwnej w odcienie, szarej rzeczywistości...

Artykuł, który przesyłam jest mojego autorstwa i znalazł się w gazetce szkolnej.

Wyobraźmy sobie: Jest II wojna światowa, znajdujemy się getcie i tam znajdujemy miłość swojego życia. Właśnie o tym opowiada ten wiersz. O uczuciu, które daje siłę i szczęście w najnieszczęśliwszym okresie ludzkości.

Są chwile, w których serce, rozum, myśl wszelaka ucieka gdzieś, gdzie nie ma nawet oddechu. W tych miejscach rodzi się poezja.

Czym jest rzeczywistość? Czym jest dzisiaj? Czy istnieje jeszcze sztuka? Dokąd zmierzamy?

Zmasowany atak słów. Ucieczka na inny szczebel bycia wewnętrznego, opatrzona znakami interpunkcyjnymi.

Jeden z moich utworów powstałych ok. 2 lat temu pod wypływem pewnych zmian, które niespodziewanie zaszły w moim życiu. Proszę o komentowanie w sposób obiektywny. Nie mam komu pokazać swoich utworów, dlatego zależy mi na opinii.

Jaki sylwester, taki i nowy rok. Myśląc już, że gorzej być nie może, życie daje znać, że jeszcze nie jest najgorzej. Wszak dopiero co zaczęliśmy nowy rok...

Moje przemyślenia na temat otaczającej nas rzeczywistości.

Widzę, że Wasze wiersze dotyczą głównie miłości, samotności itp. sam postanowiłem ując ten temat nie w formie wylewnych żalów, ale zabawy.

Wiersz został napisany na lekcji... jednak ma on wielkie znaczenie. Opowiada o przyjaźni, która może uratować życie.