Krótki kurs inteligencji emocjonalnej

Któż nie chce uchodzić za osobę inteligentną? Niektórzy szukają potwierdzenia swojej mądrości w badaniach IQ. Ponadprzeciętny wynik jest powodem do dumy. Nie zapewni jednak sukcesu w życiu.

Okazuje się, że nie wystarczy być prymusem z najwyższym ilorazem inteligencji. Przeciętnie uzdolnione osoby mogą mieć większe osiągnięcia w sferze zawodowej i prywatnej. Zostało to udowodnione przez wielu badaczy ludzkiej inteligencji. Na podstawie otrzymywanych w szkole ocen trudno jest przewidzieć powodzenie na studiach, a następnie w pracy. Co zatem jest kluczem do kariery? Według najnowszych badań okazało się, że aż w 80 procentach o powodzeniu zawodowym decyduje inteligencja emocjonalna, zaś o satysfakcji w małżeństwie decyduje ona w 100 procentach. Najlepiej jednak, jeśli zdolności umysłowe i emocjonalne współgrają.


Co to jest EQ?
Jest to angielski skrót Emotional Intelligence Quotient oznaczający po prostu inteligencję emocjonalną. To pojęcie funkcjonuje w nauce stosunkowo niedługo, bo od 1990 roku, czyli ma zaledwie 20 lat.

O jakiej osobie możemy powiedzieć, że jest emocjonalnie inteligentna? O takiej, która potrafi wyrażać wprost to, co czuje. Wie, kiedy powiedzieć tak, a kiedy nie. Kontroluje swoje emocjonalne impulsy.
Panuje nad strachem czy gniewem. Zachowuje optymizm, mimo niepowodzeń.
Chętnie okazuje współczucie, troskę. Ma zdolność wczuwania się w sytuację drugiego człowieka, a także nawiązywania i utrzymywania z nim kontaktów.
Świetnie rozpoznaje oraz radzi sobie ze stanami emocjonalnymi ? własnymi i innych osób.

Emocjonalne problemy Iwony

To bardzo dobra uczennica. Od podstawówki do ogólniaka zawsze miała świadectwa z czerwonym paskiem, które zupełnie jej nie cieszą, bo nie radzi sobie w codziennych sytuacjach. Ma wrażenie, że nie jest doceniana i lubiana. Sama zresztą nie jest zadowolona ze swoich zachowań i reakcji. Kiedy brat na nią ze złością krzyknie, to ona przeprasza, nawet jeśli nie jest jej przykro. Gdy koleżanka mówi jej o swojej chorobie, to Iwona zmienia temat. Jakakolwiek krytyka pod jej adresem kończy się obrażeniem i łzami. Nigdy nie potrafi się przyznać, gdy zrobi coś, czego się wstydzi. Zawsze odczuwa niepokój, gdy jest ignorowana. Często miewa problem z podejmowaniem decyzji.
Takie postawy nie świadczą o wysokim poziomie EQ.

Co jest nie tak??

Jak powinna reagować Iwona, by wykazać się inteligencją emocjonalną?
To proste. W starciu z bratem najlepiej, gdyby otwarcie powiedziała mu, że jest jej przykro być tak traktowaną. Na stwierdzenie koleżanki o chorobie mogła zareagować pytaniem, jak się teraz czuje.
W przypadku krytyki (zwłaszcza niesłusznej), Iwona może szczerze przyznać, że czuje się urażona i przedstawić swoje racje. Uświadomienie sobie własnych uczuć i powiedzenie o nich toruje drogę do prawdziwych zasobów emocjonalnej inteligencji.

Rozpoznaj swoje uczucia

Iwona nieraz wypiera, a nieraz tłumi swoje emocje. Co prawda, rozpoznaje to, co czuje, ale nie chce się tym zajmować. W sytuacjach zaskakujących nie jest świadoma własnych emocji.

Poznanie samego siebie jest bardzo ważne. Tylko dopiero gdy zdasz sobie sprawę, dlaczego na przykład odczuwasz wściekłość lub strach, będziesz mógł popracować nad tym, co mówisz i jak się zachowujesz w trudnych sytuacjach. Proponuję poranne ćwiczenie po przebudzeniu. Miło jest zostać chwilę dłużej w łóżku. Wykorzystaj ten czas. Przeciągnij się. Poczuj poszczególne części swojego ciała i zadaj sobie pytanie: jak się czuję? Pomyśl o tym, co czeka cię w ciągu dnia. Czy za czymś tęsknisz? Czegoś się boisz? A może na coś masz ochotę? W którym miejscu twojego ciała gromadzą się te odczucia? Zlokalizuj je.

Po ciąg dalszy odsyłamy do 5. Cogito...