Dzisiaj szkoła: Zadzwoń i powiedz, czy żyjesz

Jeśli ktoś widział... Zaginęła... Wyszedł z domu... Ostatnio widziana... Na słupach, przystankach, płotach spotykamy czasem plakaty z apelem o pomoc w odnalezieniu zaginionej osoby. Często są to Wasi rówieśnicy, którzy zdecydowali się uciec z domu. Na wieści o nich czy też od nich rodziny czekają latami...

Artur Maciak

Wrócę, ale nie wiem kiedy

Swarzewo, niewielka miejscowość kilka kilometrów od Władysławowa. Lipiec 2008. Po powrocie z pracy mama 16-letniej Eli, uczennicy Technikum Hotelarskiego we Władysławowie, odnajduje list: "Wrócę później, ale nie wiem kiedy". Takiego listu bliscy chwytają się potem jak nadziei, że za kilka godzin, za tydzień, za miesiąc znów nadejdzie jakaś wiadomość... Jednak Ela nie kontaktuje się z domem. Po trzech miesiącach dzwoni natomiast do jednego ze swych braci. Mówi, że pracuje. Tylko i aż tyle. Dla rodziny ten telefon niesie ze sobą jeden podstawowy przekaz: Ela żyje!

Od tamtego czasu Ela nie daje żadnego znaku. Telefon milczy. Nikt nie potrafi powiedzieć, jaki był powód jej zniknięcia. Do rodzin osób zaginionych docierają czasem z różnych źródeł informacje o poszukiwanych przez nich bliskich ? zdarza się, że sprzeczne. Elę podobno ktoś widział w grudniu we Władysławowie. Czy to prawda? Do rodzinnego domu miałaby wtedy przecież tak niedaleko. Czemu nie zadzwoniła choć na kilka sekund? Kilkanaście sekund telefonicznej rozmowy z córką ? to byłby dla mamy Eli wspaniały gwiazdkowy prezent... Dla braci też. Oni również czekają na jej powrót, na jakiś znak.
? To może okrutne, co powiem... To, by Ela wróciła do domu, jest dla mnie ważne. Ale w tej chwili nie aż tak ważne jak to, żeby się odezwała, żeby dała znak, że żyje ? mówi Ewa Dominik, mama Eli.


Zaginęła: Elżbieta Dominik
Aktualny wiek: 18 lat
Data zaginięcia: 01.07.2008
Wiek w dniu zaginięcia: lat 17
Wzrost: 168 cm
Kolor oczu: niebieskie
Ostatnie miejsce pobytu: Swarzewo (Puck)
Województwo: pomorskie

Wyobraźcie sobie, że wracacie po lekcjach do domu, zastajecie na stole dziwny list, że któreś z rodziców nie wie, kiedy wróci. Albo inaczej ? nie zastajecie nikogo. Godzina, dwie, sześć ? nie wracają. Ich telefony milczą, znajomi z pracy mówią, że wyszli do domu, w domu ich nie ma. Nikt nie wie, gdzie są, co się stało. W szpitalu ani na policji nie było żadnego zgłoszenia. Nic, pustka. Mijają kolejne dni bez nich. Co się mogło stać? Dlaczego? Kto zawinił? Oskarżacie ich, siebie, cały świat. Jak żyć z takim doświadczeniem?


Warto walczyć o swój własny świat

To jasne, że musisz walczyć o swój własny świat. Masz prawo do tego, by był on odrębny. Aby nikt Ci nie mówił, że wie lepiej, co jest dla Ciebie dobre. Masz prawo do własnego stroju, własnej muzyki, własnych zainteresowań, nawet, jeżeli nie każdemu to się podoba. Nie musisz uciekać ze szkoły, nie musisz uciekać z domu. Nigdzie nie musisz uciekać, żeby być sobą.

Ucieczka może być przyjemna ? wiemy o tym wszyscy ? każdemu z nas zdarza się uciekać. Ucieczka może być przygodą, podczas której poznajesz nowych ludzi, nowe miejsca, masz poczucie totalnego luzu... Przychodzi jednak dzień powrotu. I zamiast miłych wspomnień masz poczucie winy. Przychodzi Ci nawet do głowy, że lepiej byłoby nie wracać.
(www.nieuciekaj.pl)

Więcej na temat ucieczek przeczytacie w 10. Cogito