Chandra

Kiedy matka nie czuje się matką. Depresja - choroba, która niszczy moją rodzinę.

Wydarzyło się to kilka lat temu, miałam wtedy zaledwie 10 lat. Wszędzie widziałam krew, krzyczałam ze strachu. Tata nie chciał mi nic powiedzieć, ani babcia która także wszystko widziała. Przyjechało pogotowie i zabrali moją mamę do szpitala. Pojawiła się policja. Wysocy, dobrze zbudowani mężczyźni zapytali się mojego taty czy jego żona chciała popełnić samobójstwo. Podsłuchiwałam wszystko i zdałam sobie sprawę, że moja mama chciała od Nas po prostu odejść.

Dopiero po dwóch, może trzech latach dowiedziałam się, że moja mama ma depresję. Na początku się nie przejęłam, ponieważ nie wiedziałam konkretnie co to znaczy. Po zaledwie kilku tygodniach wiedziała o tym cała moja rodzina. Bardzo często zdarzało się, że pomagała nam moja ciocia, która mieszka obok nas. Czas trwania jej choroby rozciąga się na wiele miesięcy. Kilka razy była już w szpitalu psychosomatycznym. Oczywiście bardzo jej to pomogło. Ale mimo to bardzo schudła, miała kłopoty ze snem, ale i tak myśli samobójcze bardziej się nasilały. Dla tak chorego człowieka śmierć jest konsekwencją braku nadziei i możliwości rozwiązania rodzinnych problemów. Może nie mieliśmy i nie mamy aż tak dużej ilości pieniędzy, ale tata za wszelką cenę próbuje wiązać koniec z końcem.

Minęło kilka lat, bardzo ciężkich lat. Choroba niestety dalej trwała. Było trochę spokojnych miesięcy, kiedy moja mama była zadowolona, cieszyła się z każdej chwili spędzonych ze mną, z moja siostrą i z tatą. Wszystko układało się wspaniale, aż do momentu kiedy znowu nie próbowała popełnić samobójstwa. Biorąc poranną dawkę tabletek popiła je alkoholem. Pytałam się, pytałam czy piła, ale ona niestety tylko zaprzeczała. W pewnej chwili zakręciło jej się w głowie i zemdlała. Nie wiedziałam co robić, kompletnie wszystko wyparowało mi z głowy. Moja młodsza siostra zadzwoniła po karetkę, która przyjechała po około dwudziestu minutach. Zabrali ją na kila dni do szpitala. Kiedy wyszła mówiła nam, że już nigdy tego nie zrobi.

Ale później pojawił się następny problem. Mój tata nie wytrzymał sytuacji jaka panowała w naszym domu. Zaczął pić. To było straszne, ani ja ani moja siostra nie miałyśmy w nikim wsparcia. Mama cały czas wpatrywała się w jedno miejsce, nie gotowała obiadów, nie zajmowała się w ogóle domem. Kiedy przyjeżdżałam po szkole widziałam mamę zaniepokojoną, zlęknioną, odizolowaną. Nie było chwili, aby nie mówiła, że w nikim nie ma wsparcia. A to nieprawda!! Każdy z mojej rodziny stara się aby było dobrze i te ciągłe tłumaczenia, że ma dla kogo żyć i ma kogo kochać.

Wkrótce po tym mój dziadek zmarł, co jeszcze bardziej wywołało u mojej mamy kolejne myśli samobójcze. Ale to nie była zwykła śmierć. Mój dziadek popełnił samobójstwo, ponieważ także chorował na tę samą chorobę. Zlot nieszczęśliwych wydarzeń nie kończył się przez trzy kolejne lata. Zmarła też moja babcia (mama mojej mamy) na raka i wujek-jej brat. Bardzo wstrząsnęło to moją mamą. Jakiś rok temu siostra mojej mamy zachorowała również na depresję.

Co ja mam teraz myśleć? Bije się, że również i ja zachoruję na tę samą chorobę. Jak mam się obronić przed tym? Wstydzę się porozmawiać z kimś na ten temat, nawet ze szkolnym pedagogiem. Proszę pomóżcie!! ;((