„Góra zwana szczęście”

Utwór ten jest moim największym wierszem. Podmiot liryczny pyta się, co jest najważniejsze w życiu i sam sobie odpowiada na te pytanie... Jak żyć szczęśliwie?
Wiersz biały.

"Góra zwana szczęście"

Życie!
Ukryty nasz skarbie,
Bez Ciebie my jeno prochem,
Czego to od nas pragniesz,
Co dać my w stanie jesteśmy?

Z nowym blaskiem kwitniesz,
Z nowym słońcem lśnisz,
Co dzień inna, czasem sprytna
I obraz ten sam podaje.

Zatrzymaj się choć na chwilę,
Nie pędź tak szybko przez pola,
Jak możesz nie słuchać?
Wszystkiemu ty jesteś winna!

Powiedz, czym sens istnienia,
Jak z Tobą iść w parze?
Co robić z nowym świtem,
Co zrobić z całym życiem?

Wokoło tyle złego, tyle oszustw istnieje,
Metaliczne oko pokazuje jedynie swoje pragnienie,
Władco! Powstrzymaj dłonie, zatrzymaj swój
Nędzny umysł,
Coś tylko jedno jest zrobić, jedno jest w stanie
Uczynić.

Jeśli sens Twój jeden jest tylko?
Może porzucić mamy tę wiedzę?
Czy tylko wtedy z nami będziesz tylko,
Jeżeli zapomnimy o świecie?

Wyjść mamy z ram, i z
Głupim uśmiechem do ludzi.
Niech dadzą nam Twe usługi,
I staną się drugim życiem?

Niech nie obchodzi nas innych słowa,
Bądź jedynie i tylko wyłącznie sobą,
Osoby bliskie twego serca przytul do serca,
Niech skrzydła wszystkich nas ochronią.

Nie czyń tego, co nie chcesz.
Nie bądź klasycznym echem.
Twój głos niech zburzy ściany,
A nie się od nich odbije.

Jeśli tu blisko znajdziemy odpowiedź,
Jeśli tu blisko jest ona ukryta?
Czy świat będzie lepszy, czy Ty najdroższa,
Będziesz nas kochać?
Życie!