Dla dziewczyn i chłopaków to duży kłopot (cz.II)
Rybka1661 - artukuł dodany 2011-04-26 14:25
0
0.0
1044
Dalsza część mojego opowiadania. Proszę o szczere komentarze.
- Że też dziś! - klęła Klaudia, biegnąc z siostrą na przystanek.
- Powinnaś się przyzwyczaić!
- Masz rację! W końcu spóźnianie się to u ciebie reguła!
- A dlaczego jesteś taka zła? Przecież często się spóźniam!
- Dziś jest szczególna okazja!
- A jaka?
- Ty mnie lepiej nie wkurzaj, Iwona!
Wbiegły na przystanek w chwili, gdy właśnie podjeżdżał autobus. Klaudia nie odezwała się ani słowem do Iwony. W myślach kłębiło się tylko jedno słowo: Kuba.
- Czy to możliwe? - myślała Klaudia. - Czy naprawdę on się ze mną umówił? Czy może mi się to tylko przyśniło? Nie! To jednak prawda!
Dziewczyna wsiadała jak na skrzydłach!
Tuż przed lekcjami jeszcze zajrzała do WC. Poprawiła włosy, załatwiła się. Cały czas myślała tylko o nim. Nagle serce mocniej jej zabiło. Mocniej, niż przed niezapowiedzianą kartkówką z przedmiotu, z którego nic się nie uczyła.
"O nie!" - pomyślała, a może nawet wyszeptała. - To nie może być prawda! O nie! - zamknęła oczy i powoli je otworzyła, z nadzieją, że to, co ujrzała, zniknie tak samo szybko, jak się pojawiło. Niestety. Ogromna czerwona plama na dolnej bieliźnie, jak była, tak nadal widniała. "Co ja zrobię? Dlaczego akurat dziś musiałam dostać pierwszy okres? Co ja zrobię? Jak pójdę i będę rozmawiać z Kubą? A jak się zorientuje? Muszę się zapytać Doroty. Ona już to przechodziła i na pewno mi coś doradzi."
Zadzwonił dzwonek na pierwszą lekcję, więc szybko się ubrała i zbiegła na dół do klasy. Na lekcji wysłała Dorocie karteczkę z zakodowaną wiadomością: Ratunku! Mam okres! Jak ja pójdę rozmawiać z Kubą? A jak się zorientuje?
Po pięciu minutach (Dorota kuleje z szyfrem) dotarła do niej karteczka z zakodowaną odpowiedzią Doroty: Nie bój się! Masz dżinsy, więc ci nie przecieknie na wylot! Jak ja dostałam okres, to nawet majtek nie przebiło. Ale jakby na nieszczęście coś było widać, to zawiąż na biodrach bluzę. Zasłoni. Po tej lekcji idziesz? Powodzenia! Sabina wie? Piszemy?
Ale Klaudia nie miała ochoty na pisanie. Zwłaszcza, że była przyroda. Dlatego do Doroty dotarła karteczka z treścią: Sorki, ale nie mam ochoty na pisanie. Dzięki za dobre słowo i radę!
Klaudia podparła się na łokciach. Co teraz będzie?
- Nienawidzę siebie! - klęła Klaudia. - Jak mogłam się umówić z kimś takim? Siedziała i beczała u Doroty w łazience (trzeba przyznać, że łazienka to jest najbezpieczniejsze miejsce w jej domu. Zawsze można się w niej wyciszyć.).
A więc zwierzała się Dorocie.
- Jeszcze raz. Ale spokojnie. Jak to było?
- Więc, przyszłam do jadalni, nie, najpierw poszłam do łazienki, i zrobiłam leciutki makijaż, żeby zwracał uwagę tylko na moją twarz. Poszłam do jadalni, ale strasznie mi w brzuchu burczało, więc poszłam do sklepiku po cukierki. Wzięłam jednego, i czekałam. Wyssałam jednego cukierka, drugiego, trzeciego? Ale on nie przychodził! Myślałam, że się zapadnę pod ziemię ze wstydu! Miałam tego dość, więc poszłam. Wstrzymywałam łzy przez cały dzień, aż teraz pękłam.
- Możliwe, że po prostu on też się na ciebie nie doczekał. Przecież ty też nie przyszłaś punktualnie!
- Ale zabawa jest w tę sobotę!
- Po prostu pójdziesz sama!
- Nie mogę! On jest zdrajcą! Po prostu chciał się ze mnie ponabijać! Pewnie teraz pęka ze śmiechu, tak jak ja teraz ryczę!
- Widzisz, jak wiele was łączy?
- Weź przestań!
- Mówię ci, że to się dobrze skończy!
- Że też dziś! - klęła Klaudia, biegnąc z siostrą na przystanek.
- Powinnaś się przyzwyczaić!
- Masz rację! W końcu spóźnianie się to u ciebie reguła!
- A dlaczego jesteś taka zła? Przecież często się spóźniam!
- Dziś jest szczególna okazja!
- A jaka?
- Ty mnie lepiej nie wkurzaj, Iwona!
Wbiegły na przystanek w chwili, gdy właśnie podjeżdżał autobus. Klaudia nie odezwała się ani słowem do Iwony. W myślach kłębiło się tylko jedno słowo: Kuba.
- Czy to możliwe? - myślała Klaudia. - Czy naprawdę on się ze mną umówił? Czy może mi się to tylko przyśniło? Nie! To jednak prawda!
Dziewczyna wsiadała jak na skrzydłach!
Tuż przed lekcjami jeszcze zajrzała do WC. Poprawiła włosy, załatwiła się. Cały czas myślała tylko o nim. Nagle serce mocniej jej zabiło. Mocniej, niż przed niezapowiedzianą kartkówką z przedmiotu, z którego nic się nie uczyła.
"O nie!" - pomyślała, a może nawet wyszeptała. - To nie może być prawda! O nie! - zamknęła oczy i powoli je otworzyła, z nadzieją, że to, co ujrzała, zniknie tak samo szybko, jak się pojawiło. Niestety. Ogromna czerwona plama na dolnej bieliźnie, jak była, tak nadal widniała. "Co ja zrobię? Dlaczego akurat dziś musiałam dostać pierwszy okres? Co ja zrobię? Jak pójdę i będę rozmawiać z Kubą? A jak się zorientuje? Muszę się zapytać Doroty. Ona już to przechodziła i na pewno mi coś doradzi."
Zadzwonił dzwonek na pierwszą lekcję, więc szybko się ubrała i zbiegła na dół do klasy. Na lekcji wysłała Dorocie karteczkę z zakodowaną wiadomością: Ratunku! Mam okres! Jak ja pójdę rozmawiać z Kubą? A jak się zorientuje?
Po pięciu minutach (Dorota kuleje z szyfrem) dotarła do niej karteczka z zakodowaną odpowiedzią Doroty: Nie bój się! Masz dżinsy, więc ci nie przecieknie na wylot! Jak ja dostałam okres, to nawet majtek nie przebiło. Ale jakby na nieszczęście coś było widać, to zawiąż na biodrach bluzę. Zasłoni. Po tej lekcji idziesz? Powodzenia! Sabina wie? Piszemy?
Ale Klaudia nie miała ochoty na pisanie. Zwłaszcza, że była przyroda. Dlatego do Doroty dotarła karteczka z treścią: Sorki, ale nie mam ochoty na pisanie. Dzięki za dobre słowo i radę!
Klaudia podparła się na łokciach. Co teraz będzie?
- Nienawidzę siebie! - klęła Klaudia. - Jak mogłam się umówić z kimś takim? Siedziała i beczała u Doroty w łazience (trzeba przyznać, że łazienka to jest najbezpieczniejsze miejsce w jej domu. Zawsze można się w niej wyciszyć.).
A więc zwierzała się Dorocie.
- Jeszcze raz. Ale spokojnie. Jak to było?
- Więc, przyszłam do jadalni, nie, najpierw poszłam do łazienki, i zrobiłam leciutki makijaż, żeby zwracał uwagę tylko na moją twarz. Poszłam do jadalni, ale strasznie mi w brzuchu burczało, więc poszłam do sklepiku po cukierki. Wzięłam jednego, i czekałam. Wyssałam jednego cukierka, drugiego, trzeciego? Ale on nie przychodził! Myślałam, że się zapadnę pod ziemię ze wstydu! Miałam tego dość, więc poszłam. Wstrzymywałam łzy przez cały dzień, aż teraz pękłam.
- Możliwe, że po prostu on też się na ciebie nie doczekał. Przecież ty też nie przyszłaś punktualnie!
- Ale zabawa jest w tę sobotę!
- Po prostu pójdziesz sama!
- Nie mogę! On jest zdrajcą! Po prostu chciał się ze mnie ponabijać! Pewnie teraz pęka ze śmiechu, tak jak ja teraz ryczę!
- Widzisz, jak wiele was łączy?
- Weź przestań!
- Mówię ci, że to się dobrze skończy!
