"Imaginacja"

Lubiłam oglądać dęby, dęby szumiące przy drodze.
Samotnie wzrastające, dla młodych - ku przestrodze.

Lubiłam oglądać dęby, dęby szumiące przy drodze
Samotnie wzrastające, dla młodych - ku przestrodze.

Romantyczna korona, lecz stwardniały pień
Pozostawiony sam sobie, jak Kordiana cień.
- Jak Wertera miłość, Jak Konrada ból,
Daleko od przyjaciół, przy wielkiej fali ziół,
Krzewów, mchów, traweczek, czerwonej lawy kwiatów
Sam, jeden, potężny – na skraju dwóch światów.

Kołyszą się gałęzie nad przepaścią snów,
Pomiędzy wyobraźnia a mądrością słów.
Ostrą rysą myśli a za mgłą pragnieniem.
Teorią, wzorem, linią, a wiecznym spełnieniem.

- Cóż z tego, że jednostka? Praca go wyśmieje.
- Nie w jedności siła? Nie tak wskazują dzieje?
- Ku niebu wznosząc liście, tam ku Bożej chwale!
- Więc walczysz o swoje, tak mój ideale?
- Walczę o marzenia, senne nocne mary
By wieczny świat nasz szary tak i stary
Dostąpił odwiecznej należytej chwały.

Tak wielka w ludziach tkwi imaginacja,
Jak wiele pozorów, kłamstwem okryta nacja,
Popatrz na siebie, władco innych stworzeń,
Skąd u twoich nóg ten wielki stary korzeń,
Który cię w ziemi, w jednym miejscu trzyma?
Czemu się w ciebie obca narośl wrzyna?

Chciałeś coś zmienić, nowy porządek -
Lecz teraz sam orzesz tuzin starych grządek.