Małgorzata Markiewicz
redakcja - artukuł dodany 2010-02-04 16:12
0
0.0
977
Ma 22 lata. W roku 1999 wygrała finał ?Szansy na sukces?, śpiewając piosenkę ?List do matki? z repertuaru Violetty Villas. Z zespołem Piotra Rubika nagrała płytę pt. ?Psałterz wrześniowy?. Studiowała psychologię.
Z Małgorzatą Markiewicz rozmawia Ewa Anna Baryłkiewicz
Studiujesz psychologię, dlaczego wybrałaś właśnie ten kierunek studiów?
W roku maturalnym stanęłam przed trudnym wyborem studiów ? od dziecka interesowałam się nie tylko muzyką, ale i plastyką, teatrem, sportem. J Jednak zawsze wiedziałam, że moim zawodem będzie muzyka, konkretnie śpiew. Zrozumiałam też, że studia traktuję jako rozwój, potrzebę poszerzenia horyzontów ? o inne dziedziny niż sztuka. I wtedy pojawiła się myśl, by zdawać na psychologię. Od zawsze interesowałam się tematyką dotyczącą człowieka. Bardzo lubiłam czytać psychologiczne czasopisma, biografie sławnych ludzi. Fascynowały mnie różnice i podobieństwa pomiędzy ludźmi. To, jak każdy z nas odbiera otaczający nas świat. Stwierdziłam, że to jest świetna alternatywa dla śpiewu, a jednocześnie doskonała możliwość rozwoju intelektualnego oraz duchowego. Dziś bardzo się cieszę z tego wyboru. Studia spełniają moje oczekiwania.
Wiesz, co się mówi o studentach psychologii? Że idą na te studia, żeby pomóc ? przede wszystkim ? samym sobie J. Dlatego pół żartem, pół serio spytam: czy coś w tym jest?
Myślę, że jest w tym ziarnko prawdy ? nie tylko w kontekście pomocy, ale przede wszystkim chęci zgłębienia wiedzy o sobie i innych ludziach. Nie ma ludzi zupełnie pozbawionych problemów. Człowiek, jako istota społeczna, zmaga się na co dzień z różnego rodzaju trudnościami w sferze komunikacji międzyludzkiej. Psychologia jest tą dziedziną, która między innymi poszukuje rozwiązań, ulepszeń w kontaktach między ludźmi. Nie ma nic złego w tym, że człowiek zgłębia wiedzę o sobie samym i drugim człowieku, aby poprawić jakość swojego życia.
Ale ty szybko odkryłaś siebie, swoje marzenia. Dlaczego nie poszłaś na studia muzyczne?
Jeszcze dwa lata temu marzyłam o studiach muzycznych, na flecie poprzecznym, i o karierze wokalnej. W tym roku otrzymałam dyplom zawodowego flecisty i miałam dylemat, czy kontynuować ten instrument na studiach. Jednak doszłam do wniosku, że etap studiowania fletu stawiałby mnie w przyszłości przed trudnym wyborem: kariera fletowa czy wokalna? Samo studiowanie na absorbującym wydziale instrumentalnym i godzenie tego ze studiami psychologicznymi oraz pracą wokalisty byłoby bardzo trudne i w moim rozumieniu przypominałoby "rozmienianie się na drobne", czego przedsmak miałam przez ostatnie dwa lata. Musiałam określić swoje priorytety. I wtedy zrozumiałam, że to śpiew jest największą pasją w moim życiu, jest dla mnie czymś najbardziej organicznym. Pewnie zapytasz, dlaczego w takim razie nie zdecydowałam się na studia na wydziale wokalnym? Nie wykluczam, że studia muzyczne mogą się kiedyś pojawić w moim życiu, lecz na ten moment wybrałam inną drogę. Mam średnie wykształcenie muzyczne, a emisji uczę się prywatnie. I zrozumiałam jeszcze jedną rzecz: "nie samą sztuką człowiek żyje"J, pragnę więc rozwijać się jeszcze w innych dziedzinach życia. Stąd m.in. psychologia. J
A za jakim przedmiotem nie przepadasz?
Nie przepadam za statystyką, ale mam już za sobą ten przedmiot. Wiem, że ewentualna praca w tym zawodzie wymaga umiejętności przeprowadzania różnych obliczeń, statystyk i skłoniłaby mnie do polubienia tego przedmiotu. J Matematyka jest nieodłącznym narzędziem pracy każdego psychologa.
A jak udaje Ci się łączyć pracę na scenie z nauką? Przecież sesja letnia wypada w czasie, kiedy muzycy mają sezon ogórkowy: jeżdżą z koncertu na koncert, żyją na walizkach.
Do tego roku godzenie szkoły muzycznej, studiów (do niedawna szkoły ogólnokształcącej) oraz pracy, a nawet kursu prawa jazdy (od kwietnia 2007 jestem pełnoprawnym kierowcąJ) było trudne, ale przez te wszystkie lata nauki zdążyłam się przyzwyczaić do coraz szybszego tempa życia. Nie powiem, często był to rodzaj sztuki kompromisów, z pełnym ponoszeniem konsekwencji. Były chwile zwątpienia i narzekanie, że nie dam rady, ale głęboko tkwiło we mnie przekonanie, że wszystkie te trudy są mi potrzebne, że ma to sens. Dzięki temu zdobyłam mnóstwo doświadczeń, niekiedy w przyśpieszonym tempie, taki rodzaj "szybkiego kursu życia", co dziś uważam za bezcenne. Muszę też przyznać, że miałam zaszczyt spotykać mądrych ludzi, m.in. moich nauczycieli, którzy bardzo mi pomagali i wspierali mnie w mojej drodze. Jestem im za to bardzo wdzięczna.
Z Małgorzatą Markiewicz rozmawia Ewa Anna Baryłkiewicz
Studiujesz psychologię, dlaczego wybrałaś właśnie ten kierunek studiów?
W roku maturalnym stanęłam przed trudnym wyborem studiów ? od dziecka interesowałam się nie tylko muzyką, ale i plastyką, teatrem, sportem. J Jednak zawsze wiedziałam, że moim zawodem będzie muzyka, konkretnie śpiew. Zrozumiałam też, że studia traktuję jako rozwój, potrzebę poszerzenia horyzontów ? o inne dziedziny niż sztuka. I wtedy pojawiła się myśl, by zdawać na psychologię. Od zawsze interesowałam się tematyką dotyczącą człowieka. Bardzo lubiłam czytać psychologiczne czasopisma, biografie sławnych ludzi. Fascynowały mnie różnice i podobieństwa pomiędzy ludźmi. To, jak każdy z nas odbiera otaczający nas świat. Stwierdziłam, że to jest świetna alternatywa dla śpiewu, a jednocześnie doskonała możliwość rozwoju intelektualnego oraz duchowego. Dziś bardzo się cieszę z tego wyboru. Studia spełniają moje oczekiwania.
Wiesz, co się mówi o studentach psychologii? Że idą na te studia, żeby pomóc ? przede wszystkim ? samym sobie J. Dlatego pół żartem, pół serio spytam: czy coś w tym jest?
Myślę, że jest w tym ziarnko prawdy ? nie tylko w kontekście pomocy, ale przede wszystkim chęci zgłębienia wiedzy o sobie i innych ludziach. Nie ma ludzi zupełnie pozbawionych problemów. Człowiek, jako istota społeczna, zmaga się na co dzień z różnego rodzaju trudnościami w sferze komunikacji międzyludzkiej. Psychologia jest tą dziedziną, która między innymi poszukuje rozwiązań, ulepszeń w kontaktach między ludźmi. Nie ma nic złego w tym, że człowiek zgłębia wiedzę o sobie samym i drugim człowieku, aby poprawić jakość swojego życia.
Ale ty szybko odkryłaś siebie, swoje marzenia. Dlaczego nie poszłaś na studia muzyczne?
Jeszcze dwa lata temu marzyłam o studiach muzycznych, na flecie poprzecznym, i o karierze wokalnej. W tym roku otrzymałam dyplom zawodowego flecisty i miałam dylemat, czy kontynuować ten instrument na studiach. Jednak doszłam do wniosku, że etap studiowania fletu stawiałby mnie w przyszłości przed trudnym wyborem: kariera fletowa czy wokalna? Samo studiowanie na absorbującym wydziale instrumentalnym i godzenie tego ze studiami psychologicznymi oraz pracą wokalisty byłoby bardzo trudne i w moim rozumieniu przypominałoby "rozmienianie się na drobne", czego przedsmak miałam przez ostatnie dwa lata. Musiałam określić swoje priorytety. I wtedy zrozumiałam, że to śpiew jest największą pasją w moim życiu, jest dla mnie czymś najbardziej organicznym. Pewnie zapytasz, dlaczego w takim razie nie zdecydowałam się na studia na wydziale wokalnym? Nie wykluczam, że studia muzyczne mogą się kiedyś pojawić w moim życiu, lecz na ten moment wybrałam inną drogę. Mam średnie wykształcenie muzyczne, a emisji uczę się prywatnie. I zrozumiałam jeszcze jedną rzecz: "nie samą sztuką człowiek żyje"J, pragnę więc rozwijać się jeszcze w innych dziedzinach życia. Stąd m.in. psychologia. J
A za jakim przedmiotem nie przepadasz?
Nie przepadam za statystyką, ale mam już za sobą ten przedmiot. Wiem, że ewentualna praca w tym zawodzie wymaga umiejętności przeprowadzania różnych obliczeń, statystyk i skłoniłaby mnie do polubienia tego przedmiotu. J Matematyka jest nieodłącznym narzędziem pracy każdego psychologa.
A jak udaje Ci się łączyć pracę na scenie z nauką? Przecież sesja letnia wypada w czasie, kiedy muzycy mają sezon ogórkowy: jeżdżą z koncertu na koncert, żyją na walizkach.
Do tego roku godzenie szkoły muzycznej, studiów (do niedawna szkoły ogólnokształcącej) oraz pracy, a nawet kursu prawa jazdy (od kwietnia 2007 jestem pełnoprawnym kierowcąJ) było trudne, ale przez te wszystkie lata nauki zdążyłam się przyzwyczaić do coraz szybszego tempa życia. Nie powiem, często był to rodzaj sztuki kompromisów, z pełnym ponoszeniem konsekwencji. Były chwile zwątpienia i narzekanie, że nie dam rady, ale głęboko tkwiło we mnie przekonanie, że wszystkie te trudy są mi potrzebne, że ma to sens. Dzięki temu zdobyłam mnóstwo doświadczeń, niekiedy w przyśpieszonym tempie, taki rodzaj "szybkiego kursu życia", co dziś uważam za bezcenne. Muszę też przyznać, że miałam zaszczyt spotykać mądrych ludzi, m.in. moich nauczycieli, którzy bardzo mi pomagali i wspierali mnie w mojej drodze. Jestem im za to bardzo wdzięczna.
