Kiedyś umrę ? co chciałabym po sobie zostawić?

Krótki referacik, który, według mnie, ma dosyć dobry przekaz.

"Śmierć to nieuniknione i każdy o tym wie. To dobrze. Zdając sobie z tego sprawę, człowiek może dążyć do tego, by godnie przyjąć dar od Boga, zwanym życiem.
Zawsze ma dwa wybory: albo będzie żył zgodnie ze swoimi zasadami, przyjmując niepowodzenia jako lekcje i po śmierci zastanie zapamiętany, albo na wstępie się podda i umierając, po prostu zniknie, bo rodzina i przyjaciele zapomną o nim."

Słowa cytowane powyżej należą do mojego przyjaciela. Wszystko jest jasne, przejrzyste. Ale nasuwa mi się jedno pytanie: jakimi zasadami się kierować, bym mogła godnie żyć? Na te pytanie doskonale odpowiada fragment "Podręcznika wojownika światła" Paula Coelho:

"Po pierwsze: Bóg jest wyrzeczeniem. Cierp w tym życiu, a będziesz szczęśliwy w następnym.
Po drugie: Ten kto się bawi jest dzieckiem. Żyj w napięciu.
Po trzecie: Inni wiedzą co jest dla Ciebie dobre, bo mają więcej doświadczenia.
Po czwarte: Naszym obowiązkiem jest zadowalać innych. Należy im sprawiać przyjemność nawet za cenę wielkich poświęceń.
Po piąte: Nie należy pić z kielicha szczęścia, bo mogłoby nam to przypaść do gustu, a przecież nie pozostanie on na zawsze w naszych rękach.
Po szóste: trzeba przyjąć na siebie wszystkie kary. Jesteśmy winni.
Po siódme: Strach jest sygnałem ostrzegawczym. Nie podejmuj ryzyka.
Oto przykazania, którym wojownik światła nie może być posłusznym pod żadnych pozorem."


A co ogólnie chciałabym po sobie zostawić? Przede wszystkim wiele wspomnień. Pragnę, by moja rodzina pamiętała wspólnie spędzone chwile pełne radości i śmiechu, zabawnych wpadek i ciekawych przygód. By pamiętała też o tych trudnych chwilach, pełnych zwątpienia i łez, bo przecież wspólne rozwiązanie problemu zbliża...

Jednak nie będzie wspomnień dobrych ani złych, jeśli nie pozostawię po sobie dzieci. Są one sensem życia i największym szczęściem. Bardzo bym chciała, by moje dzieci były zaradne i mądre, by po mojej śmierci poradziły sobie w życiu. Chciałabym je wychować na dobrych i szczęśliwych ludzi. Chciałabym nauczyć je miłości do bliźniego, szacunku oraz sprytu. Pokazać im, że nie trzeba wstydzić się łez. Udowodnić, że pomimo wielu trosk i przeciwności losu warto żyć. Chciałabym ich nauczyć, że rodzeństwo może być najlepszymi przyjaciółmi, którzy mogą na siebie liczyć w trudnych chwilach, pocieszyć. Chciałabym być w stanie zapewnić im bezpieczny start w dorosłe życie i pozostawić w nich radość życia i wiarę w drugiego człowieka.

Chciałabym... Chciałabym... Ale czy mi się to uda? Czy będę miała w sobie tyle siły? Oczywiście, że tak! Bo najbardziej pragnę zostawić po sobie coś ważnego - wartościowego człowieka...

Chciałabym także, by po mojej śmierci ludzie, patrząc na moje zdjęcie, na mój grób, mówili: "Ona była dobrym człowiekiem...".