Jedyna ścieżka

Koszmar, który powoli zaczyna stawać się realnym światem.

Ślad nicości pozostawiony w mej duszy
pokazuje mi kierunek który obrałem
drogę w którą każde serce ruszy
więc nikogo ze sobą nie zabrałem

Pierwsze kroki stawiane nad otchłanią
wśród połamanych drzew i zwiędłych liści
jestem pośród wydarzeń które mnie ranią
i koszmaru który właśnie się iści

Trzy czarne ptaki bacznie mnie obserwują
patrzą się na mnie widzą moje ruchy
gdy się do nich zbliżę zaatakują
wzbiją się w górę wezwą swe duchy

Świat znów zapłoną płomieniem zła
Babilon zaśpiewał pieśń ciemności
na ziemię znów zstąpiła piekielna mgła
ludzie przestają wierzyć miłości

Po środku zamętu stoję sam
zamknięty w klatce wystawiony na stratę
nie ufam sobie nie ufam już wam
spłacam życiu ostatnią ratę

Ludzi już nie ma pozostały zwierzęta
wszędzie gdzie spojrzę widzę tylko krew
i ja po środku wystawiona przynęta
czekam na ścięcie jak płonący krzew

Naglę czuję ból jest on przyjemny
zamykam oczy układam się do snu
wynik mojego oddechu jest już ujemny
odchodzę leżąc na odrobinie lnu?.